SYMULAKRA

W świecie, w którym kategoria dual use przestała być jedynie technicznym parametrem maszyn, a stała się opisem ludzkiej kondycji, docieramy do punktu, w którym samo nasze istnienie staje się symulakrum. Jean Baudrillard pisał o symulakrach jako o kopiach, które nie posiadają już swoich oryginałów – są czystym znakiem, autonomicznym kodem krążącym w próżni. W kontekście permanentnego konfliktu i technologicznego przyspieszenia, nasze ciała, emocje i tożsamości zostają podwojone. Jesteśmy jednocześnie realnymi istotami z krwi i kości oraz swoimi cyfrowymi fantomami, przetwarzanymi przez algorytmiczne skrypty. Granica między tym, co autentyczne, a tym, co zasymulowane, ulega ostatecznemu zatarciu.

Wspomnienie zapisane we wnętrzu - działa jak czuły rejestrator. Czas nie jest tu liniową strzałą, która bezpowrotnie mija. Czas się zapisuje. Rzeźbi swoje ślady w opuszczonej łazience, w krzemowych strukturach procesorów, w ciele. Każdy mikroruch, każdy impuls lęku i ekstazy zostaje zarchiwizowany we wnętrzu materii. Jesteśmy jak geologiczne warstwy, w których współczesna technologia i pierwotne instynkty współistnieją, tworząc skamieliny nowej ery.

Ta permanentna rejestracja prowadzi nas do intuicji reinkarnacji – wiecznego powracania do tych samych miejsc.