Metalowa pętla wieszaka to dla mnie techniczne odbicie ludzkich ramion, wózek duszy dla ubrań, które na co dzień modelują naszą formę. Te surowe, chłodne obiekty wychodzą poza domowy ład, stając się cyfrowym zapisem gestu i cielesności unieruchomionej w stali. W mojej praktyce łączę tę twardą materię z tym, co eteryczne – badam moment, w którym zwykły przedmiot staje się naczyniem na energię naszych codziennych rytuałów. Wieszaki nie służą już podtrzymywaniu tkanin, lecz opowiadają o napięciu między technologią a duchowym ciężarem istnienia. To medytacja nad sztywnością formy i miękkością życia, gdzie stalowa linia kreśli granice między tym, co widzialne, a tym, co tylko przeczuwane. Zapraszam do spojrzenia na nie jak na totemem nowoczesnej codzienności.