Zdarza się, iż to realne miejsce, najbliższa przestrzeń wypełnia obraz. Stając się dominującym podmiotem, odrębnym kosmosem, ujawnia swe osobliwości. Własny lub cudzy punkt w przestrzeni i czasie, wypełnia powstający kadr. Serweta, stół, lustro, okno, wnętrze z pudłem, klatki, pejzaż z mieszkania, moje domy, pejzaż bydgoski. Iluzja bierze je w posiadanie. Często potem przenika się i wiąże z prostymi, zwykłymi czynnościami, urasta- jąc do poetyckich, metafizycznych form.  Niepostrzeżenie przeradza się w narrację zapisywaną w notatkach, stającą się prostą historią czy fragmentem nudnej opowieści. Obsesyjnie wpatruje się w zwielokrotnione dłonie, oblizując je ogromnym, czerwonym językiem, utraconego dzieciństwa o imieniu Szymon. Wchodząc w interakcję z globalnym kapitalizmem, malarski przekaz, wyty- cza granicę wpływów, wiążąc się w układ dwunastu i przyciąganie trzech. Dalej, wyjeżdżając na drogę szybkiego ruchu, z wrażeniem, że wszystkie dni są do siebie podobne, dotyka spraw ostatecznych. W nich to CyberneTyczna trumna otwiera się na CyberneTyczny postmodernizm. Malarski apokryf przeradza się w akt odnajdywania skrzydlatych proporcji, w ich ziemskich obliczach. Transcendentnie ujawnia tęsknotę za, pyta czy to już. Zanurza się bez tytułu w zieleń ledwie zauważalnych znaków, piktogramów i spirali czasu, którego już nie ma.

tekst krytyczny , katalog 18FPMW, Arkadiusz Polewka