Ostatni projekt Violi Tycz, który chciałabym w tym tekście przywołać, nosi tytuł „Dorosły/Dziecko. Samo życie”. Artystka dokonała w nim druzgocą- cej krytyki współczesnego, konsumpcyjnego społeczeństwa, a choć forma prac jest na wskroś nowoczesna, to można w nich odnaleźć wiele motywów ikonograficznych utrwalonych w tradycji artystycznej. Współczesna kultura jest niewątpliwe audiowizualna. Media stanowią nieodłączny element naszej codzienności, ludzie otaczają się coraz więk- szą ilością elektronicznych gadżetów, których zadaniem jest dostarczanie informacji i rozrywki, ale które jednocześnie skutecznie izolują nas od prawdziwego świata. Coraz częściej patrzymy nań przez pryzmat ekranu telewizyjnego lub monitora komputerowego, nie słysząc go, gdyż pochodzące z niego dźwięki zagłusza muzyka sącząca się wprost do naszych uszu z iPodów i innych nośników audio. Gdy patrzymy na pracę Violi Tycz, zatytułowa- ną „Ekran Telewizora”, przedstawiającą dziecko siedzące przed tytułowym ekranem i sprawiające wrażenie całkowicie zahipnotyzowanego, mimo że ekran wydaje się wiać jedynie żółtawo-zieloną pustką, przychodzi nam na myśl współczesny świat z pilotem w ręku, w którym zamiast wyjść na spa- cer, przeskakuje się po kolejnych kanałach. Gdy jednak przywołamy tak często powtarzaną metaforę ekranu telewizora jako okna na świat, będzie- my mogli odnależć dla tej pracy jeszcze jeden ciekawy kontekst. Tradycji artystycznej nieobcy jest bowiem motyw samotnej postaci patrzącej niczym zahipnotyzowana przez okno.

Zeszyty artystyczne, nr 20, Marta Raczek „Młoda grafika polska jako zwierciadło współczesności i jej problemów”, str.117